۱) خشم خود را خوب بشناسید تا بتوانید مهارش کنید آیا اولین نشانه عصبانی شدن شما بالا رفتن ضربان قلبتان است؟

دچار لکنت زبان می‌شوید؟ یا اینکه دست خود را مشت می‌کنید؟درست در لحظه‌ای که اولین نشانه اوج گرفتن خشم ظاهر شد، هر کاری در دست دارید، رها کنید و به یک جای خلوت پناه ببرید.
چشمان خود را ببندید، نفس‌های عمیق بکشید و ۳۰ ثانیه به خودتان فرصت آرام شدن بدهید. در این ۳۰ ثانیه به خود یادآوری کنید که باید با یک بیماری_ بیماری خشم_ بجنگید نه با بچه‌های تان.
۲) با به کار بردن جملاتی مؤثر خود را آرام کنید.
چند جمله درباره وضعیت خاص خود بسازید و هنگام آغاز خشم آنها را مانند وردی جادویی تکرار کنید. اینها وردهای شخصی شما هستند. جملاتی مانند: «اون فقط ۶ سالشه»، «اون بچه است»، «اگر داد بزنی بعد حسابی پشیمون میشی»، «بهترین مادری که می‌تونی باش» جملات خوبی هستند. گاهی خوب است که با خودتان حرف بزنید.
۳) درباره ی اینکه بخواهید رفتار خود را در زمان بزرگسالی فرزندان تان توجیه کنید، فکر کنید.
واقعاً خود را در حالتی تصور کنید که سال‌ها گذشته و باید دلیل رفتارهای خشن، فریادها و کتک‌هایی که به بچه زده‌اید را به پسر یا دخترتان که حالا شخص بزرگسالی شده است، توضیح دهید، تنها همین تصویر می‌تواند موجب موفقیت شما در زمان کنترل طغیان خشم تان شود.
۴) اگر تمرکز خود را از دست دهید، نبرد را باخته اید.
فرض کنید که در یک نبرد واقعی برای حفظ حکومت خود هستید (و در واقع هستید) دراین نبرد شما در مقابل غضب خود می‌جنگید و شما واقعاً می‌خواهید برنده شوید. مهم‌تر از همه اینکه به خود یادآوری کنید که برنده شدن علاوه بر عزت نفس، احترام فرزند و همسر را برای تان به ارمغان می آورد.
۵) بخندید به آنها، به خودتان و به زندگی!
کودکان صبر و تحمل شما را محک می‌زنند، آنها همه چیز را پرتاب می‌کنند، در خانه می‌دوند و مدام سئوال می‌کنند. اگر از همان ابتدا این واقعیت را بپذیرید که نمی‌توانید همواره آنها را به طور کامل کنترل کنید و گاهی هم اصلا نمی‌توانید این کار را انجام دهید، در زمانی که آنها چیزی را می‌ریزند،به چیزی که نباید، دست می‌زنند و سئوالی را که برای پنجاهمین مرتبه تکرار می‌کند، خیلی عصبی نمی‌شوید و حتی می‌توانید به شیطنت کودک تان بخندید.
۶) از کودکان تان کمک بخواهید.
بگذارید گاهی هم از آنها از شما مراقبت و مواظبت کنند. اشکالی هم ندارد، کودکان بیش از آنکه به فریاد تحکم آمیز توجه کنند، به تقاضای کمکی که صادقانه بیان شود واکنش مثبت نشان می دهند.
منظور این نیست که کودک را به انجام کاری در مقابل عمل ناپسندش وادارید، بلکه منظور جلب همدلی اوست. از چنین جملاتی استفاده کنید: «اگر لباس‌هاتو نپوشی نمی‌تونم ببرمت مدرسه وخیلی ناراحت می‌شم»، «اگر سوار ماشین نشی دیر می‌رسیم و من خجالت می‌ کشم» و «وقتی اتاقت رو مرتب نمی‌کنی، فکر می‌کنم خستگی من خیلی برات مهم نیست.» .

۷)در آینه نگاه کنید.
به معنای واقعی کلمه، در زمان عصبانیت، خودتان را در آینه نگاه کنید. تصویر زیبایی نخواهد بود، از طرفی عصبانی ماندن در زمانی که به چهره ی خودتان خیره شده اید کار آسانی نیست.
۸) آب سرد را فراموش نکنید.
آب سرد آتش خشم را خاموش می‌کند. هنگامی که دیدید اوضاع به سمت خطرناک شدن پیش می رود، صورت خود را با آب سرد بشویید.
۹) تنفس عمیق!
نفس عمیق بکشید-دم و باز دم- این کار موجب می شود که کنترل اعصاب خود را هم در دست بگیرید، تنفس عمیق برای بچه هایی که گریه می کنند هم بسیار مفید است و به آنها کمک می کند تا زودتر به حالت عادی برگردند.
۱۰) با کسی حرف بزنید.
خشم خود را بر سر فرزندتان خالی نکنید، گوشی تلفن را بردارید و به یک دوست خوب یا همسرتان زنگ بزنید، داد و فریاد نکنید، بلکه بگویید که صبرتان تمام شده و به دلجویی و جمله‌ای تسکین دهنده نیاز دارید. احتمال اینکه یک جوک با نمک یا چند جمله دوستانه بشنوید و حالتان بهتر شود، بسیار زیاد است.