اگر برای لحظه‌ای از عینک رقابت‌ها و صف‌بندی‌های سیاسیِ داخل کشور فاصله بگیریم، سخنرانی دکتر مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد را فراتر از یک تشریفات دیپلماتیک، باید بازنماییِ عزتمندانه‌ای از دکترین کلان سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران دانست.

همراهی و واکنش مثبتِ بخش قابل‌توجهی از افکار عمومی (حتی در میان صفوف منتقدان و مخالفان دولت) به‌روشنی اثبات نمود که در بزنگاه‌های رویارویی با نظام سلطه، گزاره‌ی حفظ اقتدار و منافع ملی همچنان اصیل‌ترین و مستحکم‌ترین لنگرگاه برای ایجاد اجماع و همگرایی در میان ایرانیان است.
درهم‌شکستن انحصار روایت‌ها
از ظریف‌ترین و هوشمندانه‌ترین فرازهای سخنرانی رئیس‌جمهور، یادکردِ نام قائد شهید و همچنین نمایش تصویر کودکان بی‌گناه میناب و لامرد بود. در زمانه‌ای که ماشین رسانه‌ای و هژمونیک غرب، بی‌وقفه در تلاش است تا از ایران تصویری صرفاً امنیتی و تهدیدگر برساخت کند، بازنمایی رنج‌های تاریخی ملت ایران و خون‌های بی‌گناهی که به واسطه تسلیحات آمریکایی بر زمین ریخته شده، یک ضدحمله مؤثر و ضربه متقابلِ روایی در کارزار جنگ شناختی به شمار می‌رفت.
بمب در تل‌آویو، بازرس در تهران
بی‌تردید، شاه‌بیت این سخنرانی که با اقبال و همذات‌پنداریِ گسترده افکار عمومی مواجه گردید، اشاره بی‌پرده به پارادوکسِ عمیقِ امنیتی در نظام بین‌الملل بود: بمب‌های اتمی در دستان رژیم اسرائیل است، اما از بازرسان خواسته می‌شود به ایران بیایند.
این گزاره، ترجمان دقیق و رسای احساس بی‌عدالتیِ انباشته‌ای است که در نگاه تاریخی ایرانیان نسبت به نهادهای بین‌المللی وجود دارد. آنگاه که رئیس‌جمهور یادآور می‌شود رژیم اسرائیل با وجود برجای گذاشتن ده‌ها هزار کشته در غزه، همچنان از مصونیت دیپلماتیک و پاداش‌های تسلیحاتی برخوردار است، اما ایران تحت شدیدترین تحریم‌ها قرار می‌گیرد، او در حقیقت فراتر از قامت یک مقام رسمی، در حال پژواک دادن به «صدای مردم» و صیانت از حیثیت و غرور ملی است.
فرجامِ سخن
نطق رئیس‌جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل، در حکم مانیفستِ کشوری بود که با وجود تحمل دهه‌ها تحریمِ ظالمانه و ترور، به جای فروپاشی یا انزواطلبی، ابتکار «مشارکت برای امنیت» را روی میز جهانی می‌گذارد. پیام این نطق به جامعه جهانی، و به‌طور ویژه به مستأجران آینده کاخ سفید،کاملاً شفاف بود: عصر سیاست‌های زورمدارانه و یک‌جانبه‌گرایی به سر آمده است.
ایران، با اعتمادبه‌نفسِ برآمده از اقتدار خود، آماده تعامل و مذاکره برای معماری آینده‌ای مبتنی بر عدالت است؛ اما همان‌گونه که در این سخنرانی نیز تصریح شد، ادبیاتی که بوی قلدری، تحمیل و تهدید بدهد، نتیجه‌ای جز تقویت انسجام ملی و صلابتِ مقاومت ایرانیان در پی نخواهد داشت.

پایان پیام/