یادداشت مژده خبر- در عصر معاصر واژه «حکمرانی» تبدیل به مفهومی کاربردی، دینامیک و فراتر از حکومت‌های سنتی شده است. این تحول زمانی آغاز گردید که جنبش‌های دموکراتیک و فکری، از جمله انقلاب مشروطه در ایران، مرزهای قدرت را از حکومت‌های مطلقه و استبدادی به سمت مشارکت مردمی گسترش دادند. در دوران پیش از مشروطه، قدرت حکمرانی کاملاً منحصر به شخص پادشاه و دایره محدودی از درباریان بود؛ رعیت صرفاً مورد فرمان بود و هیچ سهمی در تصمیم‌گیری‌های کلان نداشت. اما با پیدایش مشروطه و تدوین اولین قانون اساسی در ایران، مردم تدریجاً به حقوقی دست یافتند که، هرچند ناقص و ناتمام، مبنایی برای مطالبه‌گری، نظارت و مشارکت در اداره کشور شد. و....