مرثیهٔ میناب

باز این چه آتشی‌ست که از چرخِ کین دمید
باز این چه بلایی است’ زعمو سام لعین رسید

باز این چه ناله بود که از میناب برکشید
کز داغِ نوگلانِ وطن، آسمان تپید

باز این چه ستم بود که بر کودکان برفت
وز داغ کودکان ز قلب ها خون چکید

نوگل به دامانِ شرر افتاد و پر گشود
مادر به داغِ کودکش گریست اما چه سود
خورشید، سر به دامان ابرِ سیاه برد
ماه از مصیبتِ وطن، رنگِ خود ببُرد

شهر در شیون و در فغان و در خروش
سلبریتی ز ترس عمو سام ٫خموش

ای وای از این سکوتِ مرگ بار بی‌ثمر
ای وای از این نگاهِ فروبستهٔ هنر مند بی هنر

ای وای بر بی غیرتان ‘ زِ بیمِ عمو سام ٫خموش
بر داغِ مِلٌتَی، چشم بست و زبان خموش

ملتی در آتش و خون سوخت و تو ای وطن فروش
خاموش مانده‌ای، نه صدایی، نه یک خروش

پاسخ