مجمع‌البحرین فیض اقدس و مقدّس؛ تجلّی نکاح ازلی در اقتران کواکب ولایت و عصمت و اشراق شمس حیدر بر مشکات کوثر

هُوَ النُّور
بِسْم‌ِ اللهِ الْمُنْکِحِ مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیَان، وَ الصَّلَاهُ عَلَی مَظْهَرِ جَلَاءِ الْحَقِّ وَ اِسْتِجْلَائِهِ فِی مَجَالِیِ الْأَعْیَانِ.

در صبحدم این میقات مینو، که شمیم «النِّکَاحُ سُنَّتِی» از صوامع ملکوت به گوش می‌رسد و صلای «یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجَانُ» در سُرادقات جبروت می‌پیچد، زبان به ثنای نکاحی می‌گشاییم که نه صِرف یک پیوند مأنوس، که غایت «نکاح ساری» در جمیع ذرّات وجود است.

امروز، روز تلاقی دو اقیانوس بیکران احدیّت در مظهر واحد رحمانیّت است؛ روزی که «فیض اقدس علوی» در مقام کینونت ازلی، با «فیض مقدّس فاطمی» در رتبهٔ‌ تعیّن وجودی، به عقد معمار حکمت درآمده‌اند، تا شجرهٔ طیبهٔ امامت در خاکدان ناسوت ریشه دواند و ثمرهٔ آن، «کُمّلین جلاء و استجلاء» در هستی جامع انسان باشد.

خجسته باد این اقتران کواکب قدس!
آن‌جا که «نفس رحمانی» در هیأت حیدر کَرّار، آینهٔ تمام‌نمای صرافت حق گشت و «مشکات انوار» در ساحت بتول عذرا، مشکوی تجلّی ذات بر صفات شد.

این پیوند، استمرار همان «نکاح ازلی» میان عقل کلّ و نفس کلّ است که در شریعت، جامهٔ علی و فاطمه بر تن کرد تا مدار ولایت بر قطب نبوّت استوار ماند و سِرّ «بَیْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا یَبْغِیَانِ» در کمال اعتدال، به ظهور رسد.

این عید اعظمِ ولایی و این ضیافت سِرّی فرقانی را، که غایتش تحکیم ارکان ایمان و استمرار فیض رحمان در عروق اکوان است، به محضر شما سالکان طریق معرفت و واصلان مکتب محبّت تبریک و تهنیت عرض می‌نمایم.

امید که در سایه‌سار این پیوند عرشی، جان‌های ما به کیمیای جود جواد آل‌الله، مصفّا گشته و از شُرب مُدام ولایت، در بزم «او ادنیٰ» سرافراز گردیم.

جَعَلَنَا اللهُ وَ ایَّاکُمْ مِنَ الْمُسْتَمْسِکِینَ بِولَایَهِ اَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ وَ سَیِّدَهِ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ.

پایان پیام/