از سوی دیگر، نسخه اشتغال را نمی‌توان برای همه شهرستان‌های استان یکسان پیچید. نسخه کنگاور الزاماً برای پاوه جواب نمی‌دهد و ظرفیت قصرشیرین با صحنه یکی نیست. هر شهرستان باید نقشه اقتصادی خودش را داشته باشد؛ چند مزیت روشن، چند زنجیره ارزش و چند پروژه اولویت‌دار.

بعد از آن، تسهیلات، آموزش، زمین و زیرساخت باید در خدمت همان نقشه قرار گیرد.

مهارت نیز حلقه‌ای است که نباید فراموش شود. بازار کار مدرک بیشتر نمی‌خواهد؛ نیروی ماهر می‌خواهد. دانشگاه، فنی‌وحرفه‌ای و بنگاه اقتصادی اگر هرکدام ساز خود را بزنند، ارکستر اشتغال هیچ‌گاه آهنگ هماهنگی نخواهد نواخت.

در کنار ایجاد شغل جدید، حفظ شغل‌های موجود نیز اهمیت دارد. گاهی احیای یک واحد نیمه‌فعال، بسیار سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر از ساختن یک واحد جدید است. واحدی که با اندکی سرمایه در گردش یا رفع یک مانع اداری می‌تواند دوباره تولید کند، نباید منتظر بماند تا فردا نامش در فهرست واحدهای تعطیل قرار گیرد.

و یک نکته مهم‌تر: کاهش نرخ بیکاری به هر قیمتی موفقیت نیست.

اگر فردی از آمار بیکاری خارج شود اما وارد شغلی ناپایدار، کم‌درآمد و بدون آینده شود، شاید عدد زیباتر شده باشد، اما زندگی الزاماً بهتر نشده است.

کرمانشاه به تغییر ریل نیاز دارد؛ نه تغییر شعار.

از «معرفی ظرفیت» به «فروش ظرفیت»؛ از «تسهیلات» به «سرمایه‌گذاری مولد»؛ از «تعداد مجوز» به «زمان صدور مجوز» و از «اشتغال ثبت‌شده» به «اشتغال ماندگار».

پذیرفتن اینکه روش‌های گذشته هنوز نتوانسته‌اند مسئله بیکاری را حل کنند، شکست نیست؛ شجاعت دیدن واقعیت است.

و حالا دوباره به همان «اول شدن» برگردیم.

کرمانشاه اول شده است؛ اما کاش این‌بار کسی تبریک نگوید.

این رتبه مدال نیست؛ چراغ قرمز است. چراغی که درست وسط مسیر توسعه روشن شده و می‌گوید باید ایستاد، مسیر را دوباره دید و شاید بعضی راه‌ها را از نو رفت.

اگر روزی قرار باشد برای «اول شدن» کرمانشاه جشن بگیریم، آن روز زمانی است که نام استان در صدر جدول اشتغال پایدار، سرمایه‌گذاری مولد و رشد اقتصادی قرار بگیرد؛ روزی که جوان کرمانشاهی برای پیدا کردن کار، ناچار نباشد چمدانش را ببندد.

آن روز، اول شدن دیگر یک هشدار نخواهد بود؛ خبر خوشی خواهد بود که تبریک گفتن واقعاً حق کرمانشاه است.