این صعود که سال‌ها پیش با همت حاج محمد طالبی که به ببر کوهستان معروف است  و صدام برای سرش جایزه  گذاشته بود و  جمعی از همراهانش آغاز شد، حرکتی بود از دل مردم برای زنده نگه‌داشتن یاد شهدا. آن روزها، مراسم ساده بود و پر از معنا؛ اما امروز، با وجود همه حضورها، محتوا رنگ باخته و روح آن حماسه در خطر فراموشی‌ست.

متاسفانه  مراسم بازی‌دراز اکنون گرفتار تکرار شده است. چند سخنرانی، مداحی، و پایان. نه نوآوری، نه خلاقیت، نه بهره‌گیری از زبان هنر برای انتقال مفاهیم به نسل امروز. متولیان  برنامه ریزی این برنامه ها  باید بدانند  این نسل با کلمات رسمی و قالب‌های کلیشه‌ای، ارتباط نمی‌گیرد.

ضمن اینکه  اکوسیستم طبیعی منطقه هم زیر بار ازدحام بی‌مدیریت، به‌مرور آسیب دیده است  و بیشتر  نمادهای شهری  مثل ساختمان و  چیز هایی که در  شهر دیده  می شود خود نمایی  می کند ، هیچ خلاقیتی  از  معماری خاصی  که  هویتی  همزاد با  لوکیشن بازی دراز  را تداعی کند  وجود ندارد

با  تمام باور می گویم  این معماری این  دیزاین و  این گرافیک  ساختمانها در ارتفاعات بازی دراز  ، این برگزاری مراسم  خالی از خلاقیت  ، آن هم برای حرکتی که می‌توانست در تراز یک آیین ملی و فرهنگی باشد ضربه ای جبران  نپذیر است  که  در حلقه ای محدود در مورد آن تصمصم گیری و اجرا  می شود  ، نیازبه   بازنگری   جدی دارد   ، چقدر خوب بود  همانند معماری ویژه  و خاص در منطقه اورمانات  حسینیه شهدای بازی دراز  با  سنگ پوشش داده   می شد   تا  همسان با  ساختار منظقه ساختار همگون داشته باشد و  اما  فضای  داخلی حسینیه با  بیش از بیست ستون  نزدیک به هم    نشان از بدترین نوع مهندسی ساختمان است  ،  با  حذف این  ستون و  بازگری در طراحی مجدد  و با  نمادهای ویزه  همانند  سنگر های دوران دفاع مقدس  می شود   طراحی شود  تا مخاطب با ورود  به  این  حسینیه  حسی خوب را تجربه  کند ، وقتی این ستون ها و این معماری را دیدم بجز تاسف و حسرت  چیزی  را تجربه نکردم

اما ، سخنم با متولیان  برنامه ریزی این  همایش بزرگ و حماسی است  ،  هنوز می‌توان با برنامه ریزی  های خوب  دوباره جان تازه‌ای به این صعود اردیبهشتی  در استان کرمانشاه  بخشید؛ اگر اراده‌ای برای تحول باشد، اگر متولیان امر با نگاهی باز و نیت خیر، صدای نقد و پیشنهاد را نه تهدید، بلکه فرصت بدانند. پیشنهادهایی چون:  اول اینکه  این برنامه در قالب یک هفته  طراحی  شود و هر روز  با یک عنوان و اجرای  برنامه های جانبی طراحی شود و در نهایت در روز آخر  تجمعی بزرگ برنامه ریزی و با اجرای برنامه های  ویژه حسن  ختام  برنامه های هفته بازی دراز  شود ،  در این  خصوص می توان از توان استانهای دیگر  به عنوان استان  معین در این زمینه کمک گرفت ، هر روز با عنوانی  خاص نام  گذاری شود و  برنامه های ویزه ای اجرا شود

اجرای نمایش‌های هنری با استفاه  از پتانسیل  های  هنرمندان   استان  کرمانشاه و  استانهای دیگر در فضای باز با موضوع حماسه بازی‌دراز

برگزاری موسیقی ارکسترال زنده با نواهای محلی و حماسی

راه‌اندازی سینمای تابستانی در شب های هفته گرامیداشت  حماسه بازی دراز

اجرای مسابقات فرهنگی، ورزشی، هنری و دانشی متنوع برای درگیر شدن نسل جوان با فضا

طراحی ایستگاه‌های روایت زنده و کارگاه‌های هنری برای خانواده‌ها و دانش‌آموزان

و همچنین برگزاری مسابقه فیلم و عکس موبایلی از مراسم، تا اثرات فرهنگی این همایش در طول سال جاری و ساری باشد، نه فقط یک روز در تقویم.

نکته مهم اینکه  خواهشم  از  متولیان فرهنگی و مسئولان استانی، در برابر این پیشنهادها جبهه نگیرند؛ چراکه این حرف‌ها از سر دلسوزی و نیت خیر است. هدف نه تخریب، بلکه احیاست. احیای یک آیین، یک حماسه بزرگ که هنوز در  ایران اسلامی ناشناخته است

بازی‌دراز شایسته‌ی نفس تازه است.

و نکته‌ی پایانی ، آنچه در این نوشتار آمد، نه صرفاً یک تحلیل پشت‌میزنشینی، بلکه حاصل رصد میدانی، تجربه‌ی چندین ساله‌ی حضور مستقیم در مراسم، و گفت‌وگو با ده‌ها نفر از شرکت‌کنندگان باسابقه این آیین است.باور کنید، مراسمی با این ظرفیت بزرگ، نیازمند بازنگری ویژه و جسارت در نوآوری است.  برنامه‌ریزی فعلی، متأسفانه به‌شدت کلیشه‌ای و دفرمه شده و دیگر پاسخ‌گوی نیاز نسل امروز و حتی وفاداران قدیمی این مراسم نیست. اگر می‌خواهیم بازی‌دراز همچنان نقطه‌ی اتصال نسل‌ها و نماد زنده‌ی مقاومت باقی بماند، باید آن را از نو طراحی کرد؛ با نگاه، زبان، و ابزارهای امروز.

انتهای پیام/