در کالبدِ تاریخ، حقیقت‌ هایی هست که تنها با «خونِ پاک» و «ایثارِ عاشقانه» آشکار می‌شود. رهبرِ حکیمِ انقلاب، آن وجودِ نازنین و نورانی، در لحظاتی که سرنوشتِ کشور در هاله ای از ابهام و تهدید قرار داشت، خانه را ترک نکرد؛ نه از روی ناتوانی، بلکه برای آنکه به جهانیان و امتِ خود ثابت کند که در مکتبِ ولایت، «خانه» و «امنیتِ دنیوی» در برابرِ «جانِ امت» هیچ‌ ارزشی ندارد.

او با تأثی از ائمه اطهار علیهم السلام همان‌ سو که سیدالشهدا (ع) با خانواده‌اش به استقبالِ کربلا رفت تا دین را احیا کند، با حضورِ آگاهانه و استقبالِ از خطر، به میدان آمد تا وحدت، عزت و امنیتِ ملتش را نجات دهد. این رفتن، فریادی بود بر سرِ تمامِ بدخواهان و شبهات که: «من برای تعلقاتِ فانی‌ ای که خود از آن بیزارم، اینجا نیستم؛ من برای حفظِ دین خدا و شما آمده‌ ام تا فدای کشور و شما شوم.»

اکنون که این درسِ عظیمِ فداکاری را به چشم دیدیم، وظیفه‌ی خطیرِ ما فراتر از سوگواری است؛ زمانِ آن رسیده که با «وحدت، همدلی و اتحاد»، پاسخِ این ایثار را دهیم. دشمنِ قسم‌خورده چشم به تفرقه و انشقاق ما دوخته است؛ تنها راهِ شکستِ نقشه‌ های شومِ او، چسبیدن به محورِ ولایت و درکِ این حقیقتِ جاویدان است که رهبر، جانش را در طبقِ اخلاص گذاشت تا ملتش زنده بماند.

#قیام_عاشورایی_ولی
#وحدت_ملی_اولویت_امروز #درس_ایثار_از_مکتب_ولایت #سکوت_خورشید #امامت_و_امت #دفاع_از_عزت_ایران #رهبر_فدای_ملت #همدلی_و_اتحاد #بیداری_وجدان
#درس_عاشورایی
#عظمت_فداکاری

پایان پیام/