«فتح اله خسرو آبادی« در اول فروردین سال ۱۳۳۱خورشبدی در «ایلام» چشم به جهان گشود. پدرش «غلامرضا» نام داشت و از مردان متدین و غیور به شمار می‌رفت. وی ۳ سال پس از تولد فتح الله از«ایلام» به «کرمانشاه» کوچ نمود و بدین ترتیب فرزند خردسالش در شرایطی وسیع تر شروع به رشد کرد.

«فتح اله» تا کلاس سوم متوسطه به مدرسه رفت. سپس در سال ۱۳۵۴ به خدمت نظام پیوست، تا پس از گذرانیدن دوره سربازی به شهر و دیار خویش خدمت نماید. دوره خدمت سربازی را در «پایگاه هوایی بهبهان» گذراند و در طی مدت خدمت خویش، اندیشه ای جز انقلاب در سر نمی پروراند. بارها تحت نظر ساواکی ها قرار گرفته بود، اما او واهمه ای نداشت و همیشه می‌گفت: «جز از خدا، نباید ترسید و جز به انسان نباید احترام گذارد.»

و با چنین افکار و عقایدی بود که روح آواز آبشخور دلش سیراب می گشت. اخلاق این جوان به مثابه اقیانوسی بیکران و کوهی سترگ بودکه دایم در تزاید نکات مثبت صعود می‌کرد. کبوتر سپید روحش همیشه در پرواز عشق و معرفت سیر می کرد و علی رغم تحصیلات و سن کم عمیق بود. هرگز گرد آنچه که همسالانش می گشتند نبود. و از هر پلیدی و پستی به دور بود.

در واقع زندگی اش، از درس اخلاق و امر به معروف و نهی از منکر به شمار می رفت، به گونه‌ای که مرام او در اطرافیان تأثیر نیکو به جای می‌گذارد.

اعزام به جبهه

با آغاز جنگ ظالمانه و تحمیلی عراق علیه ایران، قضیان خدمت سال ۱۳۵۶ می‌بایست به خدمت نظام فراخوانده شوند. و فتح اله نیز به خدمت فراخوانده شد.

وی در جبهه از افراد شجاع و برتر محسوب می شد و با دلاوری خاصی می جنگید. عجیب بود جوانی که در طول لحظات عمر خویش چنان پرقدرت و با صلابت و با روحیه بود و هرگز به نیازهای مادی و جسمانی نمی‌اندیشید و به لحاظ چنین ویژگی‌های خاص فاتحانه قلل بلند روح خود را فتح کرده بود، یعنی در «جهاد اکبر» پیروز شده بود….

آری سخن این جاست که «خسروآبادی» در ۲۳ بهمن ۱۳۵۹ به درجه رفیع شهادت نائل گشت.وی در جبهه بی‌انتهای جهاد اکبر، به این درجه رسیده بود و نزد خداوند جلوه ای بزرگ یافته بود.

شهید «فتح اله خسروآبادی» در تاریخ یاد شده در جبهه ی «گیلان‌غرب» خون سرخ خویش را نثار دین و وطن نمود و گل سرخ روییده از خاک او،  بوی معطر سرزمین موعود بهشت برین را یافت.

روحش شاد و یادش گرامی باد!