اخیرا عباس عبدی استاد دانشگاه غرب گرا در اقدامی غیر منصفانه و جانبدارانه” مردم کف خیابان را اقلیتی رانتی نامید که مردم با نظرات آنها موافق نیستند”.

در شرایط پسا جنگ که مردم ایران در پی جنایات متعدد آمریکایی صهیونیستی برانگیخته شده و در قالب خود آگاهی اجتماعی رسالت عظیم دفاع از کشور را با ابزار انسجام و وحدت اجتماعی در کف خیابان‌ها برعهده گرفتند تقسیم سیاسی ملت ایران به اقلیت و اکثریت جز خباثت درونی و برساخت انشقاق اجتماعی چه هدف دیگری می تواند داشته باشد.

مردم مبعوث شده کف خیابان عصاره تمام ملت ایران بوده؛ به طوریکه دامنه و پهنای باند آن شامل تمام اقوام،مذاهب و سلائق سیاسی می باشد. مطالبات، شعارها و نوع کنش اجتماعی در تمامی اجتماعات کشور که برآیند اتحاد مقدس ( مردم،نیروهای مسلح و دیپلماسی) است از یک جنس می باشد.

مطالبات مردم کف خیابان دفاع از تمامیت ارضی،استقلال کشور،وحدت و انسجام و تامین منافع ملی بوده و این خواست ۹۰ میلیون ایرانی اصیل و حقیقی می باشد. انشقاق و ممیزی گذاشتن بین خواسته های مردم وکنشگران فهیم و بصیر کف خیابان که در هزاره سوم معجزه ای بی نظیر را خلق کرده اند جز کج فهمی سیاسی ،عدم درک صحیح از ژئوپلیتیک منطقه ، عدم درک اقتصاد سیاسی و گژ فهمی شناخت صحیح از مردم ایران نیست.

در حالی که قاعده قدرتمند حضور میدانی مردم تنظیم کننده راهبرد در میدان و دیپلماسی بوده وبرای اولین بار در سطح ملی “دیپلماسی عمومی” را رقم زده است و ادامه این مسیر در آینده کشور را به عنوان یک بازیگر مؤثر در عرصه جهانی رقم می‌زند چنین حرف هایی با ژست روشنفکری اگر از روی خیانت نباشد قطعا از روی حماقت است.
پایان پیام/