بِسْمِ اللهِ قَاصِمِ الْجَبَّارِینَ

ای شیراوژنان جبهه نصرت و ای دلاورمردان عرصه غیرت! الحال که گرگان خون‌آشام، پنجه بر پیکر مطهّر لبنان و غزه گشوده‌اند و دیوان دَدمنش، حریم مقدّسات را به لوث وجود خویش آلوده‌اند، سکوت، سمّ مهلک است و قعود، ذلّت مطلق. بر ماست که همپای زمان، طوفان شویم و بر تارک زمانه، نقش ظفر زنیم.

در ضرورت نصرت و قیام:

امروز، فریاد استغاثه مظلومان غزه و ضجّه دردمندان لبنان، نه تنها آزمون غیرت، که معیار عیار ایمان است؛ ایران مقتدر، به عنوان ام‌ّالقرای مقاومت، باید چون صاعقه‌ای بر فرق بیداد فرود آید و جبهه‌های نبرد را از کرانه‌های مدیترانه تا نیل، به آتش‌فشانی بدل سازد که شعله‌هایش، خرمن هستی ستمکاران را خاکستر کند. نجات آنان، عین نجات ماست و استواری سنگرهای آنان، حصار امنیت ما.

در استراتژی انسداد و اقتدار:
باید که شریان حیاتی کفر و نفاق در «باب‌المندب» به سرانگشت تدبیر و شجاعت مجاهدان یمن، مسدود و محدود گردد.

این تنگه، باید برای غارتگران بین‌المللی، به تنگنای مرگ بدل شود تا جهان بداند که عبور از خون مظلوم، هزینه‌ای جز غرق شدن در تلاطم انتقام ندارد.

بستن این گذرگاه، نه یک اقدام نظامی، که یک جرّاحی استراتژیک برای قطع دست استعمار از گلوی اقتصاد منطقه است.

در باب حمله پیش‌دستانه و انهدام پایگاه‌های جور:

هیهات که بنشینیم تا محاصره اهریمن، حلقه تنگ خویش را کامل کند! تدبیر انقلابی و صولت حیدری حکم می‌کند که در حمله پیش‌دستانه و برق‌آسا، حصار تحریم و تهدید آمریکا را با پتک اراده پولادین بشکنیم.

باید که پایگاه‌های استکبار در منطقه، که کانون توطئه و آشیانه فتنه است، با سجّیل‌های خشم ملّت، با خاک مذلّت یکسان گردد.

آن مناطق غصبی که به ناحق نام دولت بر خود نهاده‌اند، باید بدانند که زمین، میراث صالحان است و غاصبان را جز در آغوش خاک، مأوایی نخواهد بود.

فرجام سخن:
ای امّت بیدار! وقت آن است که جبهه واحد مقاومت، چون مشتی آهنین بر دهان کبر و استکبار فرود آید. با توکّل بر ذات لایزال الهی و تکیه بر بازوی توانمند ولایت، چنان کنیم که تاریخ، از یادآوری هیمنه فرو ریخته دشمنان، لرزه بر اندامش افتد و رایت سبز نصرت، بر بلندای قدس شریف به اهتزاز درآید.

نَصْرٌ مِّنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِیبٌ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ

پایان پیام/