در پهنه بی‌کران تاریخ بشریت، شخصیت‌هایی ظهور کرده‌اند که فراتر از مرزهای زمان و مکان، بر وجدان‌های بیدار انسانی اثر گذاشته‌اند؛ اما در میان تمامی این نام‌ها، سیمای حضرت علی بن ابیطالب (علیه‌السلام) همچون ستاره‌ای درخشان، تجلی‌گر معنای حقیقی عدالت و مظهر حقانیت است. عدالت در نگاه امام علی (ع)، تنها یک مفهوم حقوقی یا فلسفی نیست، بلکه جوهره وجودی و مِعیار زندگی است؛ چنان‌که حتی اندیشمندان بزرگ جهان در برابر عظمت این شخصیت، سر فرود آورده‌اند.

واقعه غدیر خم، تنها یک رویداد تاریخی یا یک پیوند سیاسی میان پیامبر اکرم (ص) و جانشین ایشان نیست؛ بلکه غدیر، میعادگاه اتمام نعمت و تجلیِ اکمال دین است. این واقعه، مهر تأییدی الهی بر جایگاه والای ولایت است که خداوند متعال از طریق آخرین رسول خود، پیامبر رحمت (ص)، آن را در قلب تاریخ حک کرد. غدیر، پیوندی ناگسستنی میان نبوت و امامت است که نشان می‌دهد مسیر هدایت بشری تداوم حاکمیت معصوم، مسیر حق و عدالت است.
حضرت علی (ع) در نگاه جهانیان، «صدای عدالت انسانی» است. این حقیقت چنان عمیق است که حتی در نوشته‌های غیرمسلمانان نیز، ایشان به عنوان نماد عدالت مطلق شناخته می‌شوند. امام علی (ع) جامعه‌ای را آرمانی می‌دانستند که در آن طبقات اجتماعی رنگ نداشته و حقوق انسان‌ها، فارغ از هرگونه تبعیض، مصون و محفوظ باشد. عدالت در مکتب علوی، نه یک شعار، بلکه تجسم وجودی است که در محراب عبادت و در میدان‌های حق‌طلبی تجلی یافته است.
در واقع، آنچه در غدیر رقم خورد، تبیین الگوی حکمرانی علوی است؛ الگویی که در آن حاکمیت، نه بر پایه استبداد یا ساختارهای میان‌تهی، بلکه بر پایه ارزش‌ها، تقوا و عدالت‌محوری استوار است. راه علوی، مسیری است که در آن حمایت از مستضعفان و تحقق عدالت اجتماعی، از اولویت‌های بنیادین حکومت است.
بنابراین، تایید کلام روز غدیر، در حقیقت تایید همان پیمانی است که میان خالق و مخلوق در مسیر هدایت بسته شده است. غدیر، چراغی است که مسیر حق را برای بشریت روشن می‌کند و یادآور این است که تا زمانی که صحبت از عدالت در جهان باشد، نام علی (ع) به عنوان مظهر و معیار آن، در قلب تاریخ و وجدان انسان‌ها جاری خواهد شد.

نویسنده: دکتر بیت اله نوریان
مسئول قرارگاه رصددستگاههای اجرایی شهیدحسن باقری ودبیرگام دوم انقلاب اسلامی استان