به گزارش مژده‌خبر، در جایی نه‌چندان دور از هیاهوی جهانِ دیجیتال، کودکی در آغوش مادرش آخرین نفس‌هایش را کشید؛ نه از زخم گلوله، نه از له‌شدگی زیر آوار، بلکه از گرسنگی‌ای چنان جانکاه که حتی قدرت گریه را از او گرفته بود. این صحنه، نه تکه‌ای از تاریخ قرون وسطا، که واقعیت روزهای جاری در نوار محاصره‌شده‌ی غزه است؛ جایی که قرن بیست‌ویکم از انسانیت ساقط شده است.

در بیمارستان «أصدقاء المریض»، واژه‌ها از وصف آنچه رخ می‌دهد قاصرند. هفته‌ای نیست که کودکی، صرفاً به‌دلیل نرسیدن چند قاشق غذا یا آمپولی دو دلاری، جان نسپارد. دکتر «رنا صبوح»، از پزشکان حاضر در محل، توصیفی به‌غایت تکان‌دهنده ارائه می‌دهد: «چشمان کودکان گود رفته، اندام‌هایشان همچون چوب خشکیده، و صدایی برای گریه ندارند… ما با نوعی از مرگ مواجهیم که پیش‌تر تجربه نکرده‌ایم.»

بنا بر گزارش رسمی روز چهارشنبه (۲۲ مرداد۱۴۰۴) آنروا(آژانس امدادرسانی و کاریابی سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی)، تاکنون دست‌کم ۱۰۰ کودک بر اثر سوءتغذیه در غزه جان باخته‌اند. وزارت بهداشت محلی این رقم را ۲۱۷ نفر اعلام کرده است؛ رقمی که هر ساعت ممکن است افزایش یابد. این تنها نوک کوه یخ یک فاجعه انسانی بی‌سابقه است. فیلیپ لازارینی، کمیسر کل آنروا، به‌صراحت اعلام می‌کند: آنچه در غزه در حال وقوع است، بدترین بحران انسانیِ معاصر است. ما شاهد نسل‌کشی آهسته اما مستمر هستیم.

در حال حاضر بیش از ۴۰ هزار کودک کشته یا مجروح شده‌اند، و ۱۷ هزار کودک یا یتیم مانده‌اند یا از خانواده‌های خود جدا شده‌اند. افزون بر آن، یک میلیون کودک با آسیب روانی شدید دست‌وپنجه نرم می‌کنند و از ابتدایی‌ترین حقوق‌شان همچون آموزش، بازی و حتی تغذیه مناسب محروم‌اند.

درون بیمارستان‌ها، پزشکان باید انتخاب کنند که کدام کودک زنده بماند؛ تصمیم‌هایی که نه بر اساس علم، که بر مبنای موجودی محدود سرم و شیر خشک گرفته می‌شود. دکتر «احمد الفرا»، رئیس بخش اطفال بیمارستان ناصر، با چشمانی گریان می‌گوید: «من حتی برای فرزندان خودم آرد پیدا نمی‌کنم.»

وضعیت به جایی رسیده که خانواده‌ها به خوردن غذای حیوانات یا زباله‌گردی برای یافتن ته‌مانده غذا روی آورده‌اند. به گفته منابع محلی، وعده غذایی برخی خانواده‌ها به «آب عدس» یا «برنج سفید» محدود شده است؛ همان برنجی که کادر درمان نیز روزانه تنها ده قاشق از آن می‌خورند تا دوام بیاورند.

سیستم بهداشتی غزه عملاً فروپاشیده است. بر اساس طبقه‌بندی یکپارچه امنیت غذایی (IPC)، قحطی گسترده در حال وقوع است؛ نه پیش‌بینی می‌شود، بلکه اکنون در جریان است.
جهان اما، در برابر این تراژدی تاریخی، یا در سکوتی ویرانگر فرو رفته یا خود را در بازی‌های دیپلماتیک گرفتار کرده است. و این، تلخ‌ترین بخش ماجراست: نابودی کودکان، نه از سر ناتوانی طبیعت، که از بی‌تفاوتی بشر.

آنچه اکنون رخ می‌دهد، صرفاً بحران غزه نیست؛ آزمون شرافت بشری در قرن بیست‌ویکم است. آنچه بر کودکان این سرزمین می‌رود، آینه‌ای است پیش‌روی وجدان جهانی که اگر امروز در آن ننگ سکوت بنگارد، فردا را جز با شرمساری به خاطر نخواهد آورد.

هر کودک گرسنه در غزه، پرسشی است به سوی جهان:
چند نفر دیگر باید بمیرند، تا شما «اقدام» کنید؟

پایان خبر/