افول توان اجماع‌سازی آمریکا؛ پیشتر از افول مؤلفه‌های اقتصادی، سیاسی و نظامی آن و بعد از بوش پسر رقم خورد.

امروز آمریکا نه تنها در بین متحدان سنتی خود؛ اروپا و کانادا و …مطرود و منزوی است بلکه یک‌یک در حال بلعیدن آنهاست.

لازمه ائتلاف‌سازی؛ مشروعیت‌ داشتن اقدام مبتنی بر ائتلاف است، آنچه تا پیش از این، به چنین اقدامی مشروعیت می‌داد؛ اجماع شورای امنیت سازمان ملل و همراهی سایر نهادهای ذیل آن بود که آنها نیز قربانی هنجارشکنی‌های بی‌حدوحصر رژیم صهیونی و استفاده زورمدارانه از حق وتو گردیده است.

امروز گسستی بی‌سابقه در شورای امنیت سازمان ملل پدید آمده بگونه‌ای که دبیرکل سازمان ملل نیز بصراحت از لزوم بازنگری در ترکیب و مناسبات شورای امنیت سخن می‌راند! چنین وضعیتی، ایجاد اجماع در شورای امنیت را محال می‌نماید.

مضاف بر موارد پیش‌گفته؛ خروج آمریکای ترامپ از دهها نهاد وابسته به سازمان ملل؛ این سازمان را به آخر خط و مأموریت خود رسانده است.

اگر تا پیش از این و با وجود همه مؤلفه‌های قدرت آمریکا و ابزارهایی همچون شورای امنیت و قدرت ائتلاف‌سازی و…؛ گزینه نظامی آمریکا علیه ایران هیچ‌گاه از سطح «روی میز بودن» به مرحله عملیاتی نرسیده بود؛ به دلیل برآورد واقع‌بینانه گریز از هزینه‌های بالای آن بوده است.

بنابراین در شرایط زوال قدرت آمریکا و حاکم‌شدن بی‌نظمی بر جهان؛ هرگونه اقدام نظامی یکجانبه آمریکا علیه ایران؛ صرفاً نوعی «خودکشی از ترس مرگ» تلقی می‌شود، شبیه همان کاری که اسرائیل در جنگ‌ ۱۲روزه انجام داد.
مگر نه اینکه در وعده‌های صادق ۱و۲، ضعف بازدارندگی تمامی غرب و متحدان منطقه‌ای آن در مقابل توان تهاجمی ایران آشکار گردید؟
مگر در جنگ‌ ۱۲روزه، غرب تمامی داشته‌های خود را علیه فقط ایران؛ و نه همه اضلاع مقاومت و در شرایط فقدان کمک‌های نظامی چین و روسیه و… به کار نگرفت؟
اگر شکست نظامی ایران در امکان آمریکا، اسرائیل و ناتو بود؛ پس با کدام منطق از روز ششم، هفتم پیامهای مکرر برای آتش‌بس ارسال کردند؟

بنابراین بازگشت احتمالی جنگ‌افزارهای آمریکا به منطقه؛ نه با هدف درگیری قریب‌الوقوع، بلکه با هدف تست‌کردن گزینه‌هایی دیگر نظیر آنچه در دی‌ماه علیه مردم و نیروهای حافظ امنیت فعال کرده بود می‌باشد و این‌بار شاید گسیل کردن نیروهای تکفیری از سوریه به سوی مرزهای ایران و یک درگیری زمینی. در این صورت، در مواجهه با سد سدید نیروی زمینی سپاه و ارتش؛ این تدبیر آمریکا نیز به سرنوشت تدابیر پیشین او منتهی خواهد شد با درجه شدت بالاتر!
در این میان، متغیر حمله پیش‌دستانه ایران؛ می‌تواند ضمن تغییر معادلات نظامی به نفع ایران، به تدابیر و طراحی آمریکا ضربه‌ای اساسی وارد کند.

پایان پیام/