۱۶ ساله، پررو، ولگرد، موتورسوار و دعوایی.

پدرش می گوید «بد اخلاق شده».
اما من می گویم: او معتاد آدرنالین است، نه بدجنس.

ریشه ی مشکل:

بدن نوجوان در سن رشد، ذاتاً به هیجان قوی نیاز دارد. اگر این نیاز را سرکوب کنیم، خودش آن را در خیابان، سرعت، دعوا و لایکشی پیدا می کند.

نقش مسئولین شهری:

شهربازی کرمانشاه و امثال آن، گران و غیرقابل دسترس. هیچ پیست موتورسواری، اسکیت، سنگنوردی رایگان در محلات نیست. تفریح سالم، به یک مزیت طبقاتی تبدیل شده.
نتیجه: نوجوان بی هدف = موتور مسابقه ای بدون پیست.

نقش بسیج و نهادهای مردمی:

به جای برخورد امنیتی، می توانند این نوجوانان را ساماندهی کنند، به آنها آموزش رزمی–ورزشی بدهند و از میانشان استعداد یابی کنند برای پدافند غیرعامل، امداد، کوهنوردی و حتی ورزش قهرمانی.

راهکار در سه سطح:

در سطح خانواده، باید مرز قاطع تعیین کرد، رفتار مثبت را تحسین کرد و جایگزین هیجان سالم ارائه داد.
در سطح شهری، شهرداری موظف به احداث فضاهای ورزشی رایگان و ارائه یارانه ی تفریح است.
در سطح کلان، بسیج و آموزش و پرورش باید برنامه ی منظم رزمی–ورزشی با رویکرد استعدادیابی طراحی کنند.

 حرف آخر:
نوجوان امروز را نمی شود با یک نه خشک کرد. باید به او پیست، تشویق و هدف داد، تا به جای دشمنِ خیابان، سرمایه ی جامعه شود.

#اعتیاد_به_آدرنالین
#نوجوان_هیجان_خواه
#رفتارهای_پرخطر
#شهربازی_کرمانشاه
#بسیج_و_استعدادیابی
#مسئولیت_اجتماعی
#دکتر_محمد_هادی_مهرآذین
#والدین_آگاه
#شهر_بدون_تفریح_مساوی_ابژه

پایان پیام/