لینک گزارش ویدئویی این قصه پر غصه:

https://aparat.com/v/vauo20k

در سفری که اوایل اردیبهشت ماه ۱۴۰۴ به شهرستان هلیلان داشتم به همراه آقای نریمان شرفی؛ دهیار روستای تخم بلوط سفلی، بازدیدی از پروژه انتقال آب رودخانه سیمره به زمین‌های کشاورزی داجیوند و کهره به عمل آوردیم که بسیار تاسف بار و غم انگیز بود.
پروژه ای که نماد بارز محرومیت و مظلومیت شهرستان هلیلان است.
مردمان رنج کشیده ای که چشم امیدشان به این پروژه است اما دادشان تاکنون به جایی در سطح استان و کشور نرسیده است.
طرحی که می‌توانست تحولی در زندگی کشاورزان و اقتصاد محلی ایجاد کند، اکنون پانزده سال از کلنگ زنی آن می گذرد.
هر بار مسئولان استانی و حتی کشوری صحبت از به اتمام رساندن آن کرده و برای گزارش عملکرد با ژست های عوام فریبانه و شعارهای توخالی، عکس و فیلم هم در کنار پروژه گرفته اند و گاهاً برخی نیز دلسوزانه و متعهدانه برای به ثمر رساندن این پروژه تلاش کرده اند اما در عمل بدون نتیجه خاصی، این پروژه به فراموشی سپرده شده است.
با یک جستجو ساده اینترنتی می‌توان متوجه شد کدام استاندار، نماینده مجلس، فرماندار و سایر مسئولان مربوطه، راجع به این پروژه ی ناتمام؛ شعار داده و جلسات بی ثمر گذاشته اند.
این پروژه ناتمام در دست انداز بروکراسی و ساختار پیچیده منفعتیِ برخی جریانات گرفتار شده و اگر اقدام عاجلی نشود زیرساخت های آن فرسوده و میلیاردها تومان پول بیت المال هدر می رود. در این بازید متوجه شدیم همه تجهیزات و زیرساخت‌ها رها شده و تار عنکبوتها همه چیز را فریاد می زدند.
پروژه‌ای که اگر با یک نقشه راه درست و علمی به سرانجام برسد بسیاری از آسیب های اجتماعی که قابل شرح و توصیف نیست را در این منطقه نخواهیم داشت و از صفتِ نکبت بارِ محروم و محرومیت، می تواند به الگوی توسعه و آبادانی مبدل گردد.
در پایان از مسئولان کشوری و استانی استدعا دارم نسبت به اتمام رساندن این پروژه اهتمام جدی به خرج دهند و برای مردمان شریف و وطن دوستِ شهرستان هلیلان که لیاقتشان بهترین ها هست، گام های اساسی بردارند.

انتهای پیام/