به گزارش مژده خبر، درست وقتی که فکر می‌کنی زندگی در یک شهر کوچک، دست‌کم یک امتیاز دارد، مثلاً اینکه همه چیز را راحت‌تر می‌توان یافت، ناگهان با واقعیتی تلخ روبه‌رو می‌شوی؛ شیرخشک در کنگاور به کالایی افسانه‌ای تبدیل شده است؛ مثل سیمرغ، همه از آن حرف می‌زنند، اما کسی آن را ندیده است!
والدین این شهر، این روزها نقش “شیرخشک‌یابان حرفه‌ای” را بازی می‌کنند. آنها صبح زود از خواب بیدار می‌شوند، نه برای رفتن به سر کار، که برای گشتنِ داروخانه‌ها، از اولین تا آخرینش. گاهی هم، وقتی جست‌وجوهایشان بی‌نتیجه می‌ماند، به شهرهای همسایه پناه می‌برند و پا به جاده‌های پر خطر همدان به شهرهای تویسرکان و اسدآباد می‌گذارند. جاده‌هایی که حالا نه فقط مسیر رفت‌وآمد، که راهِ زجرِ والدینی شده است که با یک شیشهٔ خالی، امید را در چمدانِ خودروهای کرایه‌ای جا می‌گذارند.

در یکی از داروخانه‌های مرکزی کنگاور، صحنه‌ای تکرار می‌شود که انگار از فیلم‌های سیاه‌وسفیدِ دههٔ ۶۰ برداشته شده است: مادری با چشمانی سرخ از بی‌خوابی، التماس‌کنان به داروساز می‌گوید: خانم، فقط یک قوطی… همین امروز… بچم دو روزه گرسنه‌ست! داروساز هم، مثلِ یک نقشِ از پیش تعیین شده، شانه بالا می‌اندازد و می‌گوید: “نداریم!”
گویی این کلمه، تنها چیزی است که در بساطِ داروخانه‌های شهر باقی مانده است.
در شهری که هر مغازه‌ای انبارهایی پر از کالاهای غیرضروری دارد، “شیرخشک” این کالای حیاتی، به کیمیاگری دست‌نیافتنی تبدیل شده است. انگار نوزادان کنگاور مثل بچه‌خفاش‌ها هستند و می‌توانند با هوا سیر شوند!
و یا پدرانی که با دستمزد کارگریِ روزانه، شیرخشک را به قیمت آزاد از شهرهای همجوار می‌خرند. یکی از آنها، مردی جوان است که صدای اعتراضش دیوارهای داروخانه را می‌لرزاند: نوزاد می‌فهمد شیرخشک نیست یا باید شکمش را سیر کرد؟. این جمله، نه یک پرسش، که اعلان جنگی است علیه بی‌تفاوتیِ سیستم‌های توزیع.
اما چرا این بحران حل‌نشده باقی مانده؟
– آیا شیرخشک در مسیر رسیدن به کنگاور، در جاده‌ها گم می‌شود؟
والدینِ خسته اما مصممِ این شهر، حالا دیگر نه به داروخانه‌ها، که به رسانه‌ها پناه آورده‌اند. آنها می‌گویند: ما دنبال شیرخشک نمی‌گردیم، ما دنبال یک پاسخیم؛ یک پاسخ ساده: چرا نوزادان ما گرسنه می‌مانند؟
این ماجرا فقط درباره شیرخشک نیست؛ درباره حقِ ابتداییِ زیستن است. وقتی نوزادی به خاطر ناتوانی سیستم از دریافت غذای ضروری محروم می‌شود، یعنی جایی از این چرخه، زنگِ زده است.

در پی کمبود اقلام شیرخشک در داروخانه‌های شهرستان کنگاور که موجب نارضایتی شهروندان شده، گفت‌وگویی با ادریس خالدی، رییس شبکه بهداشت و درمان این شهرستان، انجام شد؛ وی نیز به تشریح دلایل و اقدامات انجام شده در این زمینه پرداخت.

خالدی در ابتدا به وضعیت موجود اشاره کرد و گفت: کمبود شیرخشک ناشی از تحریم‌ها و کمبود مواد اولیه است که توزیع آن به صورت سهمیه‌ای توسط شرکت‌ها انجام می‌شود. با پیگیری‌های انجام شده از سوی ما، بیشترین سهمیه ممکن به شهرستان کنگاور اختصاص یافته است.

وی افزود: تهیه و توزیع شیرخشک بر عهده داروخانه‌های بخش خصوصی بوده و نظارت بر حسن انجام این فرآیند به عهده شبکه بهداشت است.

وی تاکید کرد: بررسی‌ها نشان می‌دهد که اکثر داروخانه‌ها سهمیه خود را دریافت کرده‌اند و در مواردی که کم‌کاری مشاهده شده، مهلتی برای جبران به آنها داده شده است. در صورت ادامه کم‌کاری، برخورد لازم صورت خواهد گرفت.

رئیس شبکه بهداشت و درمان شهرستان کنگاور همچنین توضیح داد: شیرخشک به صورت نقدی توسط داروخانه‌ها خریداری می‌شود و بیمه‌ها با تاخیر چندین ماهه هزینه‌ها را پرداخت می‌کنند که این امر فشار مالی مضاعفی به داروخانه‌ها وارد می‌آورد.
وی یادآور شد: همچنین، شرکت‌های پخش از تاریخ ۲۰ اسفند تا ۹ فروردین هیچ توزیعی نداشته‌اند و با توجه به ازدحام مهمانان نوروزی، ذخیره شیرخشک داروخانه‌ها پاسخگوی نیاز شهروندان نبوده است.
خالدی در پایان خاطرنشان کرد: این مجموعه ضمن پیگیری چرایی عدم توزیع شیرخشک توسط شرکت‌های پخش، مکاتباتی نیز با اداره غذا و دارو برای افزایش سهمیه و ریاست محترم دانشگاه علوم پزشکی استان کرمانشاه برای فشار بر بیمه‌ها جهت پرداخت به موقع مطالبات داروخانه‌ها انجام داده است. همچنین نظارت بر داروخانه‌هایی که کم‌کاری داشته‌اند، ادامه دارد و امیدواریم که مشکلات موجود تا حدود قابل توجهی مرتفع گردد و در آینده نیز وضعیت بهتری داشته باشیم.
شیرخشک کالایی است که نباید جایش روی قفسه داروخانه‌ها خالی بماند، همان‌طور که نباید جایش را در سبد حمایتی دولت خالی گذاشت. وقت آن است که مسئولان با اقدام عملی پاسخ گویند؛ پیش از آنکه این گرسنگی، تبدیل به زخمی عمیق‌تر شود.

انتهای پیام/