در راه‌های خشکِ این دیار، میان درختانِ سردِ کوهستان و سکوتِ بی‌صدای روستاهای دورافتاده و جاده های غیراستاندارد، گاه همچون نبضی فراموش‌شده، سرعت‌گیرهای خاموش و بی‌نشانه‌ای چشم می‌کَنند و انسانِ راننده را با همه‌گونه احساسِ نیاز به آرامشِ سفر، به تردید و خطر وا می‌دارند.

این سرعت‌گیرها، بی علامت، بی رنگ‌آمیزی، بی چراغِ چشمک‌زن، همان‌گونه که در دل خاکِ جاده جا خوش کرده‌اند، گاه به عنوان مانعی ناخواسته، گاه به عنوان پلی از جنس فراموشی برای جانِ کسانی که به مسیر زندگی می‌پردازند، حضور دارند.

هر بار که با شتابِ روزگارِ شهری به سمت خارج از شهر و سمت روستایی دور از تمدنِ سریعِ امروز می‌رویم، انگار با هر پیچِ جاده، با هر گرهِ روستا، با هر نگاهِ بی‌پرده به آینده، به این واقعیت می‌رسیم که امنیتِ سفر، تنها در آیینِ رانندگی نیست، بلکه در وجودِ زیرساخت‌های حافظِ جانِ ماست. سرعت‌گیرهایِ بی‌نشانه، بدون رنگ، بدون خط‌کشی روشن، بدون نورِ شبانه، به یادگارِ فراموشیِ مدیریتِ راه‌ها مانده‌اند و می‌گویند: «اگر راهنمایی نباشد، سکوتِ جاده پُر از خطر است.»

تصادف‌های پنهانِ ناگفته، خسارت‌های جانی و مالی‌ای که در سایه‌ی نبودِ علائمِ راهنمایی و ایمنی به وجود می‌آیند، نه تنها زخمِ جسم را بر می‌افکنند، بلکه دل‌های خانواده‌ها را نیز زخمی می‌کنند. کرمانشاه، با شیب‌های کوهستانی و مسیرهای روستایی‌اش، به یادگارِ تاریخِ مردمانش، سزاوار است که راه‌هایش با دقتِ بیشتری نگهداری شوند: با علامت‌گذاری روشن، با رنگ‌آمیزی معتبر، با چراغ‌های چشمک‌زن در شبِ خطرناک، تا از این خاموشیِ راه‌ها کاسته شود و جان‌ها به چشم‌اندازی امن‌تر برسند.

مدیران و مسئولان محترم بیایید به فکرِ فکری جمعی بیفتیم: بهبودِ زیرساخت‌ها، نصبِ تابلوهای هشدارِ سریعِ رفت و آمد، روشن‌کردنِ خطوطِ راهنمایی، رنگ‌آمیزیِ لاین‌ها و نصبِ چراغ‌های هشدار در تقاطع‌ها و مداخلِ شهرها و روستاها. بیاییم باهم یادآور شویم که امنیتِ جاده‌ها، به‌روزترین قانونِ ساده است: هر علامتی که به چشمِ راننده می‌آید، هر رنگی که اعلانِ احتیاط می‌کند، هر چراغی که در شب می‌درخشد، فرزندِ یک جامعه‌ی فهمیده و مسئول است.

در این مسیرِ پر از پیچ و تابِ زندگی، بیایید با همکاریِ مسئولان، اهالیِ روستاها، و فعالانِ ایمنیِ جاده‌ها، به سمت راهی روشن‌تر گام برداریم. تا دیگر هیچ قربانیِ بی‌صدا، به خاطر بی مسئولیتی و نبودِ نشانه‌ای ساده، جانِ خود را از دست ندهد و تا کرمانشاهِ مهربانِ امروز، فردایی امن‌تر برای کودکانِ امروز و فرداها داشته باشد.

آرش امیری – ۱۴۰۴/۰۸/۲۳