در دل روزی غم‌انگیز، هوای کنگاور به شدت دندان روی هم می‌سایید و بغضی سنگین بر گلو نشسته بود. ناگهان صدای آژیر آمبولانسی مشکی، مانند خنجری بی‌هوا، سکوت قبرستان را شکافت و دل‌ها را به لرزه درآورد. قربانی دیگری از جرعه‌ای که وعده‌ خوشی می‌داد، اما در نهایت نامش را مرگ امضا کرد.

در هوای دلگیر و غبارآلودی که افق را بلعیده و دیدگان را می‌سوزاند،آمبولانسی آمد که دیگر برای مردم این شهر حامل هیچ نشانه‌ای از زندگی نیست.

آهسته و بی‌صدا، از میان ازدحام عبور کرد و در قبرستان توقفی غم‌انگیز داشت. درِ عقب باز شد و تابوتی بی‌جان، تن خفته‌ پسری جوان را در آغوش گرفت. بغض‌ها یکی‌یکی ترکید. خواهران داغ‌دیده با شیونی سوزناک، نظم فضای آرام گورستان را به هم ریختند. هنگام تدفین ۲ نوجوان پسر با صورت‌هایی مملو از اشک و حیرت، کنار قبر نشستند؛ گویی هنوز امیدی دارند که تابوت، اشتباه آمده باشد.

دوستانش، جوانانی با چشم‌هایی پر از ناباوری، حلقه‌وار ایستاده‌اند. کسی حرف نمی‌زند. فقط زل زده‌اند به گودال. کسی به زبان نمی‌آورد که همین دیروز بود که در باشگاه، عضلات جوانش را تحسین می‌کردند. کسی نمی‌گوید که آخرین خنده‌هایش، تنها چند روز پیش در کوچه پیچیده بود. همه می‌دانند او اسیر جرعه‌ای تلخ شده؛ جرعه‌ای که جان بسیاری را گرفته و حالا به شکلی خزنده در رگ‌های شهر می‌چرخد.

توفان خاموشِ مشروبات مرگ‌آور
آمارها، روایت تلخ‌تری را به تصویر می‌کشند. در سال گذشته، بیش از ۶۴۰ نفر در کشور بر اثر مصرف مشروبات الکلی تقلبی جان باخته‌اند؛ آماری که نسبت به سال ۱۴۰۰، افزایشی ۳۰ درصدی داشته است. بیشترین دلیل این مرگ‌ها، استفاده از مشروبات دست‌سازی‌ است که به جای اتانول، حاوی مقادیر کشنده‌ای از متانول هستند؛ ترکیبی سمی که در کمتر از چند ساعت، کبد، کلیه و بینایی فرد را نابود و مسیر زندگی را به ایستگاه آخر می‌رساند.

مسمومیت با متانول، برخلاف اتانول، نشانه‌های فوری ندارد. فرد، تا ساعت‌ها پس از نوشیدن، احساس خطری نمی‌کند. اما زمانی‌که علائم آغاز می‌شوند، اغلب دیگر دیر شده است؛ زیرا متانول در بدن به اسیدی کشنده تبدیل می‌شود و حتی در صورت دسترسی به پادزهر، در بسیاری از موارد دیگر راهی برای بازگشت باقی نمی‌ماند. این در حالی است که طی سال‌های اخیر، پادزهر این نوع مسمومیت نیز با کاهش عرضه مواجه بوده است.

پشت پرده قاچاق و تولید پنهانی

پلیس از واقعیتی تلخ پرده برداشته است: سالانه بین ۶۰ تا ۸۰ میلیون لیتر انواع مشروبات الکلی از مرزهای کشور به‌صورت قاچاق وارد می‌شود؛ آماری که در کنار آن، بخش پنهانی و خاموشی نیز قرار دارد که هیچ‌کس از حجم واقعی‌اش آگاه نیست: تولیدات زیرزمینی مشروبات دست‌ساز.

روایتی تلخ از فرارهای بی‌سرانجام

بسیاری از مصرف‌کنندگان، در جست‌وجوی لحظه‌ای شادی، سرگرمی یا حتی راهی برای فرار از اضطراب‌های زندگی، به سوی این نوشیدنی‌های مرگبار کشیده می‌شوند. در نبود امکان خرید قانونی، این مشروبات با یک تماس تلفنی، در کمترین زمان ممکن، جلوی در خانه تحویل داده می‌شوند. میانگین سنی مصرف‌کنندگان الکل، به عدد نگران‌کننده ۱۳ تا ۳۵ سال رسیده و الکل، بی‌سر و صدا، بخشی از زیست شبانه برخی جوانان شده است.

در این شرایط، برخی نیز به مصرف الکل سفید دارویی پناه می‌برند؛ با وجود افزودن ماده تلخ‌کننده برای جلوگیری از مصرف خوراکی، گزارش‌ها از تداوم استفاده آن به‌عنوان مشروب خانگی خبر می‌دهند.

پیشگیری، راهی که هنوز نرفته‌ایم

در برابر سیلی از زیان‌های خاموش و مرگ‌های خاموش‌تر، نمی‌توان با سکوت و لاپوشانی پاسخ داد. مقابله با این پدیده، نیازمند رویکردی فرهنگی، آموزشی و البته شفاف است.

ضروری است که نهادهای مسوول، از اجتماعی و فرهنگی تا بهداشتی و انتظامی، برای مقابله با این بحران ملی به میدان بیایند. راهکار، نه در انکار که در آموزش و آگاهی‌بخشی و حمایت از بازگشت افراد به زندگی سالم است.

پایان پیام/