چه شبهابه انتظار آمدنت ستاره هارا به نظاره نشسته ام
و در خلوت شب خدا را تنها شاهد دلتنگی هایم یافتم
و به هجران طولانیت نالیده ام
نالیده ام از نبودن وفراغت
ای تک سوار سرزمین حجاز
ای غریب ترین، تنها ترین، مولای خسته دلان بیا!
بیا که دیگر دلها یمان را تاب دوریت نیست
بیا که دیریست راه دل را آب زده ایم تا تو بیایی
بیا که مظلومان را یاوری ویتیمان را همدم
بیا که جز آمدنت دوایی بر دردهایمان نمی یابیم
گفته اند وقتی بیایی
پرتو عدالت جهان را پر خواهد کرد
وقت آمدنت هیچ دردمند وستمدیده ای در زمین نخواهد بود
دیگر این شوق است که از دید یتیمان جاریست
وغبار یتیمی از چهره شان رخت بر می بندد
مولای من!
هر روز که می‌گذرد بر سرور وشادیم افزوده می‌شود
چرا که یک روز به وصالت نزدیک تر شده ام
کاش می آمدی
کاش می آمدی تا حرف های ناگفته ام را برایت باز گو کنم و قدوم
مبارکت را با گل های یاس و نرگس بیارایم
کاش می آمدی تا خاک رخت را سرمه چشمان بی فروغم کنم
کاش می آمدی…..