سرمه ی چشم خسروان خاک در سرای تو

چشم امید این جهان طلعت دل گشای تو

گرچه که دل ز دوریت آه و فغان کند همی

عشق درون سینه ام عاشق و مبتلای تو

ای که زمحنت جهان غایب دیده ها شدی

رخ بنما که صورتت، ماه جهان فدای تو

ای که به دست تو بود آب حیات این جهان

ریز به جام خالیم تا که رسم لقای تو

پیچش گیسوان تو عقل مرا زمن گرفت

ران دمکی که من رهم جان کنمت فدای تو

لب بگشا که از لبت کام دلم شود روا

وعده وفا بکن شهدا تا که کنم وفای تو

روز و شبم به عشق تو سوخته ام زجان و دل

مرحم سوزش دلم طره ی دلربای تو

پایان پیام