هُوَ الْحَقّ

بِسْمِ مَنِ اسْتَهْلَکَ فِی سُبُحَاتِ جَمَالِهِ کُلَّ کَثْرَهٍ، وَ ثَبَّتَ فِی بَیْدَاءِ جَلَالِهِ عَیْنَ کٌلِّ وَحْدَهٍ.

بر طالبان اسرار ایّام و سالکان بوادی افهام؛ پوشیده نیست که «عید قربان» نه‌فقط ذبح حیوان در منا، که استهلاک انانیّت در غیب هُویّت است و انخلاع جان از جُلباب پندار و کثرت.

در باور عرفانی، خلیل ممتحن (ع) چون در رؤیای صادقه، تعلّق به صفت را در مظهر اسماعیلی دید، اشارت حضرت غیب بر او پدیدار شد که: «یَا اِبْرَاهِیمُ! قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیَا».
این نه فرمان خون بود، که تلقین جنون عاشقی بود تا سالک با مِقصل «لا»، سَر تمنّای «اَنا» ببرد و اسماعیل نفس را در پیشگاه «ذات یکتا» به مسلخ فنا بسپارد.

عید، آن دم است که «عین ثابتهٔ» بنده در بحر «فیض اَقدس» غرق شود و کثرت خلقی به بصیرت حقّی مُبدّل گردد.

آن جا که کارد حکم الهی بر گلوی عادت می‌نشیند، خون کثرت بر خاک وحدت می‌ریزد تا حقیقت وصال از میان دود سوختن پندارها طلوع کند.
ابراهیم عقل باید که در منای عشق، ذبیح جان را به مذبح «فناء فی الله» آرد، تا در براق «قرب فرائض»، به سریر «بقای باللّه» بر آید.

قربانی، نردبانی است که پله‌هایش از نفی تقیّد است و غایتش، شهود «واحد بسیط» در جمیع وسائط. اگر خلیل دل، اسماعیل هوی را نکشد، نار نمرودی کثرت، گلستان نگردد و اگر سالک از «مقام خلوت» به «سِرّ خُلّت» نرسد، کعبهٔ دل از نُصُب اغیار تطهیر نشود.

پس ای جان واله و ای روح بی‌نواله؛ در این میقات عشق، احرام «فناء» بربند و به لبیک «أنتَ أنت»، جمیع اغیار را به رمی جمراتِ نفی بسپار.

بدان که در این مشعر، حُکم، حُکم وحده‌ وجود است؛ که در آن، جاره و مجروح و ذابح و مذبوح، همه یک تمنّای واحدند که در صور مختلف، تجلّی یافته‌اند.

عید قربان، تجلّی «جمال مطلق» در مرآت «جلال محقّق» است؛ روزی که در آن، بنده از خویش تهی می‌شود تا از «او» پُر گردد. در این ساحت، اسماعیل دیگر پسر نیست، بلکه سِرِّ مکتوم الهی است در صلب وجود انسانی، که تا فدا نشود، انوار «ذبح عظیم» ولایت بر دشت حیات نتابد.

طُوبیٰ لِمَنْ ذَبَحَ نَفْسَهُ بِسَیْفِ الرِّضَا وَ وَصَلَ إلیٰ مَعْدِنِ الْعِزِّ وَ الْبَهَاء؛ خنک آن که در این جشن فنا، سَر باز زد از سَر، تا کلاه پادشاهی فقر را بر تارک بقا نهد.

عید فناء فی‌ الله و بقاء بالله بر جمیع موحّدان و واصلان مقام تمکین، مبارک و خجسته باد.

پایان پیام/