انقلاب بزرگ و شکوهمند سال۵۷ از جنس سنت های الهی بود که بسان نرم افزاری با فطرت بشریت هم‌نوا و مرهمی بود بر آلام و رنج های مردم دنیا که زیر چرخ های توسعه سرمایه داری له شده بودند.

انقلاب خمینی کبیر ره انقلاب کوخ نشینان و پابرهنگان در ابعاد جهانی بود و بسان نوری در ظلمتکده کمونیسم و لیبرالیسم نوع بشر را از ظلمات به سوی نور رهنمون می شد.
این انقلاب رهایی بخش در سال‌های پسا جنگ در دهه هفتاد شمسی توسط نخبگان سیاسی حاکم تکنوکرات در قالب دوگانه “سنت-مدرنیته” به چالش کشیده شد.ضعف های ساختاری و هویتی مدرنیته در رسانه ها با تیراژ خیره کننده تطهیر و بزک شد ودر مقابل آرمان های بلند و متعالی انقلاب با انگ سنت، تحجر و واپس گرایی در اذهان عمومی مخدوش گردید.
نخبگان سیاسی حاکم با تقابل” سنت- مدرنیته” در درون نظام سیاسی زاویه ایجاد نموده و انشقاق ” حاکمیت دوگانه ” را رقم زدند.
حاکمیت دوگانه در واقع بهانه ای شد برای هجمه به سیاست های کلان نظام و تخریب ارزش‌ها وآرمانهای اصیل انقلاب .نخبگان سیاسی لیبرال در دولت های مختلف به دنبال تند کردن زاویه حاکمیت دوگانه با هدف هویت زدایی از انقلاب بوده و به صورت عریان گذار از انقلاب را در عمل نشان دادند.
خوانش آنها از انقلاب اسلامی به دایره ی جمهوریت محدود شد. تولید قدرت را به بهانه تولید ثروت تعطیل ودر بزنگاه ها دوگانه “معیشت -موشک” را برای تخدیر افکار عمومی تجویز نمودند. دنیای فردا را دنیای گفتمان دانستند و تضعیف نیروهای نظامی را با بهانه اقتصاد علمی در دستور کار قرار داده و استقلال‌ سیاسی کشور را نشانه گرفتند.
شرایط فعلی کشور محصول همان تقابلی است که در مقابل جریان مقاومت، خط سازش و مذاکره با قدرتهای جهانی را تجویز کرده و تولید قدرت را تنش زایی و ضد توسعه نامیدند.

پایان خبر/